May tinatawag na ‘original sin,’ o ang kauna-unahang kasalanan. Bukod ito sa sinasabi ng mga Katoliko na ‘mortal sin’ at ‘venial sin.’ May kasalanan na namana pa natin sa ating mga unang ninuno. Sa Genesis 3:1-6 ay matutunghayan natin kung ano ang mga katangian ng kasalanang ito.

Ang unang katangian ng ‘original sin’ ay ang kawalan ng pasalamat sa mga ibinigay na ng Diyos sa tao.

Sa Genesis 3, malinaw na magkasalungat ang pahayag ng ahas na bawal kumain ng anumang bungang-kahoy sa pahayag ng Diyos na maaaring kainin ang alinmang bungang-kahoy.

Sa kabila ng malinaw na pahayag na ito, mas nangibabaw kay Eva ang negatibong dating ng pain ng ahas. Higit pa rito, na-exaggerate pa ni Eva ang pahayag.

Kaya ang naging sagot nya sa ahas ay ganito: “Pag kami raw ay kumain ng bunga nito o humipo man lamang sa punong iyon, mamamatay kami.” Pansinin na dinagdagan ni Eva ang bigat ng pagbabawal sa punong iyon. Wala namang sinabi ang Diyos na huwag hipuin ito. Mukhang nakatuon talaga ang isip ni Eva sa kaisa-isang puno na ipinagbabawal.

Madalas, ganito ang tao. Sa halip na magpasalamat sa dinami-dami ng mga pagpapala sa ating paligid, masama ang loob natin at nakatuon tayo sa bagay na wala sa atin. Nawawala sa atin ang pagpapasalamat sa maraming bagay na ibinigay na sa atin dahil nakapako ang pansin natin sa kung ano ang kulang sa atin.

Ang pangalawang katangian ng ‘original sin’ ay ang pag-alis sa Diyos ng tanging karapatan na magsabi kung ano ang tama o mali.

Si Eva ay naharap sa dalawang klase ng awtoridad—ang sa Diyos na nagsabi na mamamatay sila kapag kumain ng ipinagbawal na bunga, at ang sa ahas na pinabulaanan ang pahayag ng Diyos. Dinagdagan pa ang pagbuyo ng ahas ng ganito: “Hindi kayo mamamatay... at kayo’y magiging parang Diyos...”

Sa magkataliwas na pahayag ng dalawang awtoridad na ito kay Eva, pinili niya na paniwalaan ang sariling pagpapasiya. Ayon sa Genesis 3:6, tiningnan ni Eva ang kaakit-akit na punongkahoy at inakala niyang masarap ang bunga nito. Sa gayun, binuo niya sa kanyang isip na okay lang naman ang kumain ng bunga dahil sa dunong na idudulot nito sa kanya.

Simula nga noon, ang lahat ng tao ay nagkaroon ng ganitong pagtataas sa sarili. Ang tao ang humuhusga kung ano ang katotohanan at ano ang tama o mali. Halos hindi na sumasangguni ang tao sa Salita ng Diyos. Iniluluklok natin ang ating mga sarili bilang huling tagahatol sa kung ano ang tama at mali. Kaya sa huli ng kwento sa Genesis 3,  hinanap ng Diyos ang lalaki: “Saan ka naroon?” Ang tanong na ito ay hindi dahil sa hindi alam ng Diyos kung nasaan si Adan. Ito ay tinanong ng Diyos dahil alam niya na simula ng pagkakamaling iyon, ang tao ay wala na sa dapat nitong kalagyan. Wala na ito sa tamang lugar.

Tulad ni Eva, inaakala natin na sapat na ang ebidensiya ng ating pandama o ang nakikita ng ating mga mata o ang mga teknikalidad ng batas ng tao. Hindi natin kailangan ang iba pa na magsasabi sa atin kung ano ang tama o mali. Ang tao—at ang batas na ginawa ng tao lamang—ang makapangyayari sa pagpapasiya.

Sa ganang amin, ayon sa Genesis 3, alam na natin kung saan humantong ang pagmamataas at maling pag-aakala ng tao. Higit sa teknikalidad at ligalidad ng batas na nilikha ng tao, ang dapat na makapangyari ay ang batas ng langit. May tinatawag na ‘higher law’, at ito ang dapat sundan kapag nalilito tayo sa technicalities ng batas.

Sa lahat ng ating pagpapasiya, dapat mangibabaw, hindi lamang ang ating mga konsyensya na maaaring may bahid na rin ng ‘original sin.’, Dapat mangibabaw ang payak na Salita ng Diyos sa kung ano ang tama at maling pagpapasiya.

---------------------------------------------------

Ang Sa Ganang Amin ay kalipunan ng mga editoryal ng ISACC. Ginagawa ito sa pakikipagtulungan ng People’s Tonight, DZAS at AP Media. Para sa inyong komentaryo, maaaring mag-email sa This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. .