“Pasko na naman, O kay tulin ng araw. Paskong nagdaan, tila ba kung kailan lang.” Para sa mga bata, ang “Pasko na naman” ay halos kapareho ng “Araw ko na naman.” Kadalasan, mas mainam pa nga ito kesa sa kaarawan ng mga bata. Dahil kung Pasko, tiyak na bida ang mga bata. Pwede silang manghingi, at mag-request ng kung ano ang gusto nilang pamasko. Hindi ito tinitingnan nang masama. Kaya naman ang mga bata, talagang sinasamantala ang araw na ito. Pagkat ito ang araw na makakatatanggap sila ng sangkaterbang regalo at kung wala naman kusang magbigay sa kanila ay pwede silang mag-carolling at humingi ng hindi pagbabawalan.

Para naman sa mga hindi na bata, ang tunog ng “Pasko na naman, O kay tulin ng araw” ay katumbas ng “Gastos na naman, O kay tulin ng araw.” Ito yung panahon na ang pakiramdam ng mga hindi bata ay “Sana, bata na lang ako ulit.” Ito ang panahon na hindi mawari ng mga hindi na bata kung matutuwa ba sila na Pasko na naman o maiinis dahil Pasko na naman. Ito ang panahon na gumagaling ka sa pagkukwenta. Kailangan pagkasyahin ang 13^th month pay sa lahat ng bayarin, noche buena, media noche, mga regalo para sa mga mahal sa buhay, sa mga inaanak, anak ng mga inaanak, anak ng mga kaibigan, maging katrabaho at mga kapit-bahay. Ito ang panahon na sana, ang Christmas bonus mo ay maisusubi mo para sa iyong pagtanda, sa halip, ito ay gagastusin mo para iparamdam ang iyong pagpapahalaga sa iyong mga minamahal.

Para naman sa mga maykaya sa buhay, ito ang panahon na pamahalan ng mga regalong ipamimigay. Pero pero naman sa mga wala sa buhay, ito ang panahon na makakatikim ng mga putahe at mga prutas na minsan lang sa isang taon matitikman.

Ito ang pangkaraniwang senaryo kapag parating na ang araw ng Pasko. 100 days countdown ang ginagawa sa mga programa sa telebisyon at radio. Madalas ay pagpapaalala na magsimula nang mamili ng mga pangregalo para hindi makasabay sa pagsisikip ng trapiko at siksikang pamimili.

Madalas, nalilimutan natin ang pinakamagandang mensahe ng awit na “Pasko na naman.” Hindi ito ang pagmamadali na “heto na ang Pasko at magsimula nang mamili ng regalo,” bagkus, ito ay ang kasunod na linya ng awit na “Ngayon ay Pasko, tayo ay magbigayan. Ngayon ay Pasko, tayo ay magmahalan.”

Sa ganang amin, kahit na anong pagpapagod ang gawin natin sa pamimili at paghahanda, ubusin man natin ang ating 13th month at 14^th month pay, isama pa ang Christmas bonus at year-end bonus, hindi natin mapapantayan ang pinakamahal na regalo na ipinagkaloob sa atin sa araw ng Kapaskuhan—ito ang sanggol na si Jesus, na sa takdang panahon ay ang naging manunubos ng lahat ng ating pagkakasala.

Sa pagsalubong natin sa Pasko, alalahanin natin na ito ang araw na mas makakabuti kung hindi natin papagurin ang ating mga sarili sa pamimili at paghahanda, sa halip, gamitin natin ang panahon na ito upang manahimik at damhin ang sinasabing Immanuel, “Ang Diyos ay sumaatin.” Sa gayun, sa susunod na “Pasko na naman” ay mae-excite na tayo na salubungin muli ang pagdating ng Diyos sa ating buhay. Kaya, magiging tunay na maligaya ang ating pagdiriwang ng Pasko.

-------------------------------------------------------------

Ang editoryal na ito ay mula sa panulat ni Maria Fabella Fajardo para sa Sa Ganang Amin. Ang Sa Ganang Amin ay kalipunan ng mga editorial ng ISACC. Ginagawa ito sa pakikipagtulungan ng People’s Tonight, DZAS at AP Media. Para sa inyong komento, maaaring mag-email sa This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. .